-
Şiir yazmayı çoğu zaman yanlış anlarız. Onu, içimizde biriken duyguların bir taşması sanırız; sözcüklere dökülmeyi bekleyen bir sevincin, bir acının, bir özlemin dışarı vuruşu. Oysa şiir yazmak, yalnızca duyguları kelimelere dökmek değildir. Duygu, olsa olsa şiirin ham maddesidir; şiirin kendisi değil. Herkes acı çeker, herkes sever, herkes özler. Ama herkes şair değildir. Aradaki fark, duygunun…
-
Her bozuğu tamir ederdi.Hangi vidayı gevşetince ne susar, bilirdi.Bir kere sevdi.Sevmek sökmeye gelmedi;içine bakmak için kırmak gerekiyordu,kırınca bakacak bir şey kalmıyordu.Aletleri hâlâ duruyor. Kırk yıl “seni seviyorum” dedim.Kaçında doğruydu, saymadım.Saymadığım için değil —sayarsam bir tanesi bile çıkmayacak diye.Yalanın iyisi budur:kendine bile fatura kesmez. Köpek yalan söylemez derler.Doğru, söylemez.Onu sevmek bu yüzden kolaydır.İnsanı sevmek başka:orada bir…
-
Beni bilen biri vardı, bildiğini sandım — Sandığım kadar yakındı, yakın sandığım kadar uzaklaştı. Bir mum sönmez böyle; bir mum söndürülür. Ve söndüren el soğuktur, çünkü ısınmıştır artık başka yerden. Bu odadaki kelimelerin derinliklerine yolculuk etmek sadece Kütüphane Sakinleri’ne özeldir. Yazının devamını okumak için lütfen giriş yapın veya ücretsiz üye olun.
-
Kayıp, herkesin görebildiği yaradır. Ardından ağlanır, arkasından konuşulur, bir taşa kazınır. Gürültülüdür; gelişini duyurur, gidişini haykırır. İnsan kaybını görür, tanır, bir köşeye koyar. Oysa onu asıl değiştiren, bu gürültünün değil, altında kalan sessizliğin işidir.
-
İnsan bazen kimseye söylemeden dağılır… Kimse fark etmeden toparlanır. Ve hiç kimsenin bilmediği bir yerlerde kalbinin yönünü sessizce değiştirir. Kimse anlamaz…
-
Bir kişi yaşadığı şeyi anlatamadığında, suskunluk içine çöker ve orada büyür. Bu büyüme hastalık gibi de olabilir, kök gibi de. Farkı belirleyen çoğu zaman, o suskunluğun içine bir dilin girip giremeyeceğidir.
